Hryllingur

Ok, svo ég fór eftir langan vinnudag í ÁTVR á föstudaginn í Vídeóhöllina að leigja mér hryllingsmynd. Var sérstaklega að vona eftir Birds (Hitchcock) þar sem ég var nokkuð viss um að verða ekki hrædd við að horfa á hana og sýna því hversu hörð ég var.

Hún var ekki til. Ég spyr um Plan 9 from Outher Space, hún var ekki til (svo sem ekki furðulegt), ég spyr um the Holy Grail, hún er ekki til. Ég var því orðin frekar svekkt á litlu úrvali þegar ég spyr um Blood and Chocolait. Jú, þau áttu hana til.

Mig langaði ekkert þrusu mikið að sjá hana en ég átti inni þrjár ókeypis myndir hjá Vídeóhöllinni þannig að ég lét mig hafa það.

Hún var svo hundleiðinleg. Endalaust væl. Ég er nú hrikalegur aðdáandi vælmynda en þar sem ég bjóst við rosalegri spennu varð ég fyrir miklum vonbrigðum.

Datt svo í hug að horfa á Cujo, sem ég á á flakkaranum, á laugardaginn. Ég náði ekki að fyrsta morði áður en ég slökkti á henni. Mig minnti ekki að Cujo væri svona hryllileg.

Svona er maður nú harður.

En talandi um það þá fékk ég eina rosalegustu martröð sem mér hefur nokkurntíma dreymt núna í nótt.

Hún byrjaði þannig að mamma og pabbi voru að draga mig og Birnu á hryllingsmynd með þeim. Hún hét Killer Doll. Hún var eitthvað um að lítil stelpa varð vitni að því þegar pabbi hennar drepur mömmu hennar og svo er einhver andsetin Barbie dúkka sem er mamma hennar og ég veit ekki hvað.

Áður en myndir byrjaði sátum við öll fremst í bíóinu (ólíkt alvöru bíóum voru það bestu sætin). Ég vildi ekki horfa á þessa mynd og ekki Birna heldur en pabbi og mamma voru eitthvað að tönglast á því að þetta væri mikilvægt fyrir andlegan þroska okkar eða eitthvað kjaftæði.

Myndin var varla byrjuð þegar ég er farin að halda fyrir eyrun og sitja í grúfu. Birna er hinsvegar aðeins minna smeyk og horfir á myndina.

Áður en langt um líður er ég komin aftar í salinn (einhverja hluta vegna komst ég ekki út úr salnum) og sit við hliðina á Dagmar og Magga. Eftir þetta man ég bara eftir hinum og þessum ógeðslegu myndskotum, ekkert hljóð því ég hélt fyrir eyrun og lafandi hræðslu.
Það var eitt atriði sem ég þorði að horfa á og þar var einhver maður í leikfimisklefa með sirka 6-7 strákum og er að hóta þeim. Þeir þykjast ekki vera hræddir en þá étur karlinn tvo putta af einum stráknum bara sí svona. Svo fara hinir strákarnir að reyna að ráðast á manninn og þá hendir hann brotinni spýtu í einn strákinn svo að hún fer inn um munninn á honum og út um hnakkann. Svo fer önnur spýta í gegnum heilann á honum.

Þetta jafnast kannski ekki á Saw (ég tala um nr.1 því það er sú eina sem ég hef séð) en ég hef bara þessa tilfinningu af mér í svörtum stórum salnum (það var fólk þarna en mér leið eins og hann væri tómur fyrir utan mig og Dagmar) að fela mig bak við stólbak. Ég grét bókstaflega úr hræðslu.

Ég held ekki að ég hafi verið jafn hrædd á ævi minni. Ekki góð tilfinning. Sérstaklega þegar ég vakna og er ein í húsinu. Ég var alveg skíthrædd og enn föst í draumnum. En ég róaði sjálfan mig með því að minna sjálfa mig á að það myndi aldrei, undir neinum kringumstæðum, gerast að pabbi og mamma færu með mig á hryllingsmynd þar sem mamma er meiri skræfa með hryllingsmyndir heldur en ég nokkurntíma.

Datt bara í hug að deila þessu með ykkur fyrir svefninn.