Bara ég

Stundum velti ég því fyrir mér hvort að ég sé eitthvað hrikalega furðuleg mannvera. Ég virðist ekki hafa eins samskipti og aðrir sem ég þekki. Þá er ég að tala um Íslendinga, þegar ég var í Englandi virtist fólkið þar fatta mig betur.

Það er eins og það sé alltaf þessi þöglu samskipti og samkomulög á milli aðra. Veit ekki alveg hvernig á að útskýra það.
Eins og þegar eitthvað gerist eða einhver segir eitthvað sem er almennt séð ekki samþykkt sem venjulegt eða samkvæmt reglunum (hverjar sem þær eru) er það hunsað. Sama gerist eftir djamm. "Já, þú drakkst, þú mannst ekkert hvað þú sagðir, ég þarf ekki að takast á við það". Svo er maður svo hræddur um meiri útskrúfun eða hunsun að maður bendir aldrei á að "þó að ég hafi verið aðeins í glasi veit ég hvað ég sagði og meinti það".

Er þetta til að hlífa tilfinningum annarra? Ef svo er er það mjög slæm aðferð. Þetta ruglar mann bara og maður hugsar um atvikið/hugmyndina/samtalið mun lengur en maður þarf ef rætt hefði verið um hlutinn strax.
Veit ekki, kannski er þetta bara ég